Schautoneel

‘Ik was het van plan te kopen, hoor, hier op de Boekenbeurs.’  Aan het woord, met smekende stem haast, is de Vlaamse minister van Cultuur Joke Schauvliege.  Ze staat oog in oog met literair monster Tom Lanoye, die met het boek ‘Sprakeloos’ alweer staat te schitteren in Antwerpen.  Zijn gezicht straalt verveling uit, een krulletje minachting in de mondhoeken gelegen.  Bij elke bibberende lettergreep van Joke recht hij zijn rug nog wat meer, het spel spelend als een gezapig potje Monopoly op zaterdagavond.  Of waarom Mevr. Schauvliege nu al alle krediet kwijt is.

In de edele kunst der politieke wetenschappen spreken we wel eens over de ‘Honeymoon’ waarvan een beleidsploeg kan genieten na de verkiezingen.  Alles kan, niets is foei, de bevolking kan zich nog vinden in zijn nieuw gekozen partner.  Het hersenloze plebs is nog niet al te kritisch, is er dan al iets om kritisch over te zijn, meneer?  De kunstenaars en andere creatieve gilden van België echter besnuffelen hun eigen minister als was het een nieuwe pup in het hondenhok.  Waarna ze luid en duidelijk, en liefst nog prime time in Terzake, staan te janken dat het weerom niet echt mee valt.

Toegegeven, Joke maakt nooit een heel erg cultureel beslagen indruk in haar publieke optredens.  Een boek is altijd ‘heel erg goed geschreven’ en ‘spannend, ja, spannend’.  Tenminste, als ze het boek al gelezen heeft, want na de première van ‘De Helaasheid der Dingen’ bleek dat haar back-up niet zo heel erg groot is.  Ze kon niet kiezen tussen boek of film, liet de vraag met een snelle glimlach links liggen, en koos de vlucht vooruit door een eind ver weg over de ‘authenticiteit van de film’ te wauwelen.

De finish ligt voor Joke nog niet in het verschiet, maar haar knieën vertonen al sporen van een val, om niet te zeggen dat haar hele politieke corpus al toegetakeld is.  De toeschouwers aan de kant van die weg grijnzen, rechten hun rug en laten hun prooi spartelen zoals bij een gezapig potje Monopoly op zaterdagavond.

Can we?

De nacht van 4 op 5 november.  Gekluisterd aan de radio, hoppend van nieuwssite naar nieuwssite.  De voortekenen waren gunstig, maar de eerste verkiezingsresultaten waren om van te balen.  En toch ’s ochtends kunnen opstaan met het gevoel dat er die nacht geschiedenis is geschreven.  Gretig de overwinningsspeech bekijken, en jezelf volledig en lijfelijk in Chicago wanen, zij aan zij met Jesse Jackson.  Kunnen de Amerikanen morgen even trots zijn op de heer B. Obama als een jaar geleden?

Als je je even laat leiden door de zelfverklaarde analisten van deze wereld, zou je denken dat Obama een crimineel van de zuiverste soort is.  10 maanden na zijn aanstelling heeft hij nog niet alle soldaten uit Irak teruggehaald, meer nog, hij kon er zelfs nog geen simpele gezondheidshervorming doorsjezen!  Guantanamo Bay, dumpplaats voor het slijk der Aarde, is na zo’n slordige 270 dagen nu nog niet dicht en de economische crisis duurde toch een dagje langer dan verwacht, zeg!   U, intellectuele lezer van deze blog, snapt mijn sarcasme en heeft al lang begrepen dat het evalueren van een ‘presidency’ geen afstrepen van verkiezingsbeloftes inhoudt.

Opgemerkt dat Ford in het derde kwartaal van 2009 zo’n slordige 1 miljard winst boekte?  Ford, als enige van ‘The Big Three’ nooit gevlucht richting concordaat, heeft deze boost te danken aan de doeltreffendheid van het herstelplan van Obama.  Het gat dat Obama sloeg in de schatkist voor ‘the Big Three’, koppelde hij immers aan de voorwaarde dat de autobonzen zich regelmatig  met hangende pootjes moesten komen verantwoorden voor het Congres.  Alleen zo kon men zichzelf dwingen tot diepgaande besparingen en werd men, ook via de ‘cash for clunkers’-premie, getild tot nieuwe hoogten.  Economisch kreeg Obama snel de trein op de sporen.

Die trein werd ook op andere vlakken snel en efficiënt gelanceerd, vooral dan op strategisch niveau.  Obama maakt van de VS weer de populairste jongen op de speelplaats.  De Russen werden gemasseerd met toegevingen inzake het rakettenschild, en de nieuwe maatjes konden prompt werken aan een nieuw Start-akkoord en een verhoogde druk op Teheran.  De Europa’s van deze wereld konden zich dan weer vinden in Obama’s intentie om Guantanamo te sluiten en stapten mee in het strak geregisseerd plan om gevangen overal ter wereld op te vangen.  Dit hernieuwd partnerschap werd beklonken door een groter overlegbereidheid vanwege Europa inzake Afghanistan.

U krijgt na dit hoera-lijstje vast het gevoel dat ik een overtuigde goedprater ben van de heer Obama.  Daarom dat ik meteen een nieuwe weg wil inslaan door te stellen dat wie hoogt klimt, ook zeer laag kan vallen.  De smile van die Afro-Afrikaan deed je geloven dat ‘a whole new world’ maar een kwestie van wat krabbels was.  Een paar maanden later heeft Obama echter kennisgemaakt met het nukkige Congres, de moddercampagne van Fox en zoveel andere anti-krachten in ‘the land of hope and glory’.

‘Bary’ is voor mij toch nog altijd de ‘Reinhard de Vos’ van de VS, die met scherpe en sluwe keuzes een heel duidelijk pad durft te bewandelen.   Niet het risico lopen dat je eigen gezondheidsplan wordt afgeschoten door het wispelturige Congres, maar je eigen Democratische Partij laten opdraven om een rondje te knokken met de Republikeinen aldaar.  En zo voldoende presidentieel krediet behouden voor andere gewaagde keuzes, want de begrippen ’stamcelonderzoek’, ‘gelijk loon voor man en vrouw’, ’strengere uitstootnormen’ en ’steun voor homoseksuelen in het leger’ hebben in de VS hetzelfde allure als een vloek in de kerk.

Voorlopig applaus op deze banken dus, al volgen we nauwgezet de ontwikkelingen in Israël, Irak, Afghanistan en de andere vuurhaarden van deze wereld.

 

 

 

To be or not to be?

“Moet de stad Antwerpen een gunstig advies geven voor de stedenbouwkundige vergunning van de Oosterweelverbinding op het huidig voorziene tracé tussen Zwijndrecht/Linkeroever en Merksem/Deurne? Ja of Neen?”

Als u nog nooit van de Oosterweelverbinding, alias de Lange Wapper, gehoord heeft, moet u de laatste weken op een onbewoond eiland vertoefd hebben. Willen of niet, de vraag of die Lange Wapper er moet komen werd ons voortdurend naar het hoofd gesmeten. Een vraag waar de Antwerpenaren deze voormiddag hun ongezouten mening over mochten geven tijdens een referendum. Willen de Sinjoren een brug over hun Stad of zien ze liever een ander alternatief? Vanavond krijgen we het antwoord. De media heeft ons alvast overspoeld met meningen en argumenten. De één is voor, de ander tegen, nog een ander weet het blijkbaar niet zo goed en durft al eens van mening te veranderen.

Voor we de uitslag van dit referendum te horen krijgen, sommen we hier nog even de voornaamste pro’s en contra’s voor u op.

Toch schoon hé, zo’n brug, ’t geeft ons toch ook wat meer uitstraling, vindt ge niet?
San Francisco en New York deden het hun al voor, maar nu zouden ook de Antwerpenaren hun eigen brug kunnen krijgen. Meespelen met de grote jongens, dat ziet iedere zichzelf respecterende Antwerpenaar toch wel zitten! Het is natuurlijk waar, het heeft zijn charme, zo’n brug. ’t Stad heeft reeds veel te bieden, maar zo’n architecturaal kunstwerkje kan er zeker nog bij. De spreekwoordelijke kers op de taart.

En al die reuk –en geluidshinder voor de omwonenenden dan?
De Antwerpenaren die uiteindelijk langs deze brug zullen wonen zijn minder enthousiast. Die Lange Wapper brengt natuurlijk veel hinder met zich mee. Elke dag honderden wagens die boven uw hoofd voorbij donderen, om maar te zwijgen van het vrachtverkeer. Het is allesbehalve aangenaam.

Vergeet de huidige verkeerslast niet, die met deze brug verholpen kan worden!
De ring rond Antwerpen zorgt sinds jaar en dag al voor problemen. Er is nog altijd geen effectieve oplossing om de verkeerslast rond Antwerpen te verminderen en het verkeer vlotter te doen lopen. Misschien biedt die Oosterweelverbinding wel soelaas?

Maar er is toch een alternatief!
Er ligt een alternatief op tafel, eentje dat voor minder hinder zou moeten zorgen. Die brug kan toch ook gewoon onder de grond lopen? Meer risico’s? Voldoende onderzoek zal dat wel binnen de perken houden. Als ze onder de Noordzee een tunnel kunnen leggen, moet een tunnel onder de Schelde ook wel lukken zeker!

Niet te vergeten, er steekt al veel geld en tijd in dit project.
De studie naar de Oosterweelverbinding duurt al een goeie tien jaar, en het geld dat erin gestoken is loopt ondertussen al op naar de miljoenen. Dit project van de baan schuiven zou zorgen voor een vertraging van minstens nog is een decennium, het tunnel-alternatief staat immers helemaal nog niet op punt. Om dan nog te zwijgen van al het extra geld dat er voor nodig zal zijn.

Lange Wapper of niet? Of het antwoord er echt toe zal doen, valt nog te bekijken. Het referendum is immers allesbehalve bindend. Puur democratisch gezien kunnen de politici natuurlijk die ja of neen niet zomaar naast hun neerleggen, maar doen ze dat daarom ook niet? We horen het vanavond.

EDIT: We waren een beetje laat met het posten van dit artikel, ondertussen is de uitslag bekend. Een goeie 60% van de Antwerpenaren heeft neen gestemd. Een antwoord dat ergens wel te verwachten viel, aangezien voornamelijk mensen uit de omgeving van Merksem en Deurne hun stem hebben uitgebracht.

It’s all about perception

Triomf voor de heer Leterme Y.   De deur van Fortisgate lijkt immers nu toch te zijn dichtgetrapt door het definitieve rapport van onderzoeksrechter Schurmans.   De beschuldiging van enkele magistraten wordt compleet in de schaduw geplaatst door de euforische hoofdnoot : de politiek heeft op geen enkele moment het gerecht proberen te beïnvloeden. Leterme Y., geen echt camerabeest het laatste jaar, sprak plotsklaps op radio en tv over ‘een omgedraaide pagina’ en over ‘hoe het gerecht zijn verantwoordelijkheid moest nemen’.  Of hoe perceptie belangrijk kan zijn als niemand er nog iets van begrijpt.

Als leerling van Dirk Heerwegh en Herman Loos sta ik uiterst sceptisch tegenover opiniepeilingen, maar volgt u toch even dit gedachte-experiment.  Op een gure zaterdag staat u op de Meir en u vraagt aan 100 voorbijgangers om even uit te leggen wat zij begrepen hebben van ‘Fortisgate’.  Juist.  Niets.  Het zal een frustrerende middag worden, daar in het Walhalla van de shop-a-holic.  Begrijpelijk ook wel.  Het aantal hoofdstukken in de roman ‘Fortisgate’ is onderhand niet meer te tellen en met de liters inkt die reeds over dit onderwerp vloeiden, kunt u makkelijk uw badkuip vullen.  Elke dag kreeg de bevolking in de krant nog eens een andere ’switch’ te lezen over de gebeurtenissen van eind december vorig jaar.

En laat ik dan even de parallel trekken met een discussie.  Als hyperactieve boksers draaien opponenten daar ook telkens rondjes rond hetzelfde onderwerp.  De slagen wisselen elkaar af met een verbijsterende snelheid, de kansen lijken voortdurend te keren.   Net als u denkt dat persoon A uitgeteld is, wordt die gedachte  de volgende minuut de grond ingeboord door een nieuwe slag.  Het enige dat uiteindelijk telt, is hetgeen wat zich in het zicht van de bel afspeelt.  De laatste slag zal bij de toeschouwers altijd blijven hangen.

Terug naar Fortisgate, waar ondertussen zoveel is gebeurd dat geen toeschouwer nog wijs raakt uit de knopen op het slagveld.  Met het rapport van rechter Schurmans rinkelt echter de bel, het slagveld wordt opgekuist en in ons collectief geheugen opgeborgen.   Leterme Y. wou en nam deze week het laatste woord, deelde de laatste slag uit.  Zijn Politiek was juist, maar werd onderuitgehaald door het stoute Gerecht.  En of dat nu juist is of niet, het is die laatste slag die bij de toeschouwers zal blijven hangen.

Stiekem

Verdoofd ligt dit goudblokje te slapen op het wereldwijde web.  U zou het nooit geweten hebben, moest deze blog zijn weggegleden in de plooien van de cyberspace.  Vergeten en verloren.  Het feit dat deze blog weer langzaam content gaat beginnen spuwen, heeft te maken met de verloedering van de kwaliteitsjournalistiek.  We voelen ons als de brandweer van de actualiteit, klaar om elke uitslaand fenomeen toch op een degelijke manier te capturen.